Czym jednak 23-letni kajakarz chce zawojować angielskie tory już za niespełna rok? – Najważniejsza jest technika. Można być niewiarygodnie silnym, łamać wiosło, a kajak nie płynie, bo energia gdzieś ucieka. Trzeba czuć wodę, umieć przekazać jej swoją siłę. Chyba nie najgorzej mi to wychodzi – mówi Siemionowski, który jest zadowolony, że dzięki swoim wynikom „wyrwał” się ze środowiska do ministerialnego Klubu Londyn 2012.

– Nie ma co ukrywać, w środowisku są podziały i podejrzewam, że nie wszystkim też jest w smak, że to właśnie ja wygrywam. A jeszcze bardziej się nie podoba, że dzięki awansowi do Klubu Londyn 2012 mogłem się usamodzielnić – mówi odważnie zawodnik z Mrągowa, który na swoim koncie ma już tytuł mistrza świata i na podobny tytuł wierzy w Londynie, gdzie chce się... wzruszyć.

– Do tej pory na podium nie płakałem. Właściwie to nie pamiętam, kiedy się ostatnio wzruszyłem. Może to niedobrze. Nie wiem, jak jest na igrzyskach. Może łza poleci – kończy Siemionowski.

Cała rozmowa we wtorkowej „Rzeczpospolitej”.

Zobacz także: Wielki sukces polskiego kajakarza!