– W ostatnich zawodach Pucharu Świata w Sankt Moritz zajęła pani 12. miejsce. To najlepszy wynik w karierze, akurat tuż przed najważniejszą imprezą sezonu – mistrzostwami świata.
Ewa Kuls: Nie spodziewałam się tak wysokiej lokaty, to bardzo miła niespodzianka. Z drugiej strony wiem też, że bardzo, bardzo ciężko będzie przebić się w Pucharze Świata do najlepszej dziesiątki. W mistrzostwach świata moim celem jest lokata w okolicach 15, może 20, zaś z drużyną w ósemce.

– Dopiero od kilku miesięcy startuje pani w seniorkach. Przeskok z juniorek jest ogromny?
– Przede wszystkim za sprawą dużo wyższej konkurencji oraz różnicy w wysokościach startów. W młodszej kategorii wiekowej nie spisywałam się rewelacyjnie, jednak jak widać po aktualnych wynikach, ogromne zmiany, do których musiałam się zaadaptować, oraz współpraca z trenerem Markiem Skowrońskim, przyniosły wyczekiwane rezultaty. W Altenbergu, wliczając treningi nieoficjalne i oficjalne, czeka mnie około 12-15 ślizgów. Tor jest trudny technicznie, jednak dobrze się na nim czuję.

– 20-letniej zawodniczki nie przerażają prędkości osiągane w lodowej rynnie?
– Strach na torze saneczkowym jest zdecydowanie bardziej mobilizujący od paraliżującego. Najszybciej na sankach jechałam 131 km/godz. Samochodem rozwinęłam nieznacznie większą prędkość. To było raz, nie zamierzam bić rekordów prędkości na drodze, ponieważ jako młody kierowca dużo pewniej czuję się w lodowej rynnie. Przez kilka lat miałem troszkę drobnych upadków, otarć, lecz na szczęście nic poważnego mi się nie stało.

– W Nowinach Wielkich w województwie lubuskim, skąd pani pochodzi, nie ma alternatywy dla sanek?
– To bardzo popularna dyscyplina w regionie, całe miasteczko żyje saneczkarstwem i dlatego sporo młodzieży trenuje w miejscowym UKS. Mieszkam w Świerkocinie, do podstawówki chodziłam do Nowin Wielkich, gimnazjum skończyłam w Witnicy, zaś liceum w Gorzowie Wielkopolskim, gdzie obecnie studiuję na Zamiejscowym Wydziale Kultury Fizycznej.

– Starty w seniorskich zawodach wiążę się z częstymi podróżami. Lubi pani latać samolotami? – Tak się złożyło, że na imprezy juniorskie jeździłam z kadrą samochodami, więc nie miałam okazji latać. Pierwszą podniebną podróżą był lot na PŚ do Kanady. Nie miałam większych obaw, teraz mogę śmiało powiedzieć że latanie samolotem jest przyjemne.

– Jakie są pani relacje z Eweliną Staszulonek i Mariolą Ziętek. Pierwsza była liderką biało-czerwonych, ale zrezygnowała z występów w reprezentacji, zaś Ziętek szykuje się do reprezentowania ekipy Czech.
– Wcześniej nasze relacje było jak najbardziej w porządku, lecz po tym jak obie odeszły ze sportu, bo przecież nie ma ich w PŚ, nie mamy kontaktu.

– Udaje się pani połączyć uprawianie sportu z nauką?
– To wielki problem, w pierwszym semestrze miałam mnóstwo zgrupowań i startów, dlatego na uczelni pojawiłam się... trzy razy. Mam sporo zaliczeń do nadrobienia, więc po zakończeniu sezonu moim priorytetem jest nauka.