Justyna Kowalczyk - liderka PŚ w biegach narciarskich (fot. PAP)

Biegi narciarskie - jedna z najstarszych dyscyplin sportowych. Już około 20 tysięcy lat temu ludy kolonizujące północne regiony Europy, Azji i Ameryki Północnej poruszały się na śniegu na czymś, co przypominało narty.

Obecnie zawodnicy wykorzystują do biegania zarówno styl klasyczny, jak i styl dowolny, nazywany potocznie łyżwowym. W latach 1924-84 w igrzyskach rywalizacja przebiegała wyłącznie przy użyciu techniki klasycznej, która wymagała, by narty prowadzone były równolegle do siebie, a jazda odbywała się po wyznaczonych torach.

Do tej pory mężczyźni rywalizowali na następujących dystansach: 10 km (w programie olimpijskim od 1992 r.), 15 km (od 1956, w latach 1924-52 rozgrywano bieg na 18 km), 30 km (od 1956), bieg na 50 km (od 1924), sztafeta 4x10 km (od 1936).

Kobiety występowały na dystansach: 5 km (od 1964 r.), 10 km (od 1952), 15 km (od 1992), 30 km (od 1992, w latach 1984-88 rozgrywano bieg na 20 km), sztafeta 3x5 km (1956, od 1976 sztafeta 4x5 km).

W 2002 roku w Salt Lake City po raz pierwszy rozegrano zawody sprinterskie na 1,5 km - zarówno wśród pań jak i panów, które zastąpiły, odpowiednio, biegi na 5 i 10 km.

Rywalizacja w sprincie przebiega według nieco innych zasad niż tradycyjnie. Po rundzie kwalifikacyjnej czołowa "30" walczy w pięciu ćwierćfinałach. Do kolejnego etapu przechodzi dwójka pierwszych na macie z każdej serii oraz dwójka z najlepszymi czasami. Z dwóch półfinałów wyłaniana jest najlepsza szóstka, która występuje w finale.

Od igrzysk w Salt Lake City bieg łączony jest rozgrywany jednego dnia i sportowcy otrzymają tylko jeden komplet medali, pokonując dwa jednakowe dystanse (2x7,5 K i 2x15 M).